تقدیم به خاله زیبای خفته ام

با دستان مهربانت نور هدیه می کردی ، وقتی شب ، خواب کوچ ترا می دید.
با لبان خندان از رنج زندگی ، با دستهای گرم از آتش درون

با پاک چشمانت

با شیرین صدایت

تو برای گلهای شب بوی زیر آفتاب مانده ی باغچه ، دعا می کردی ، در حالي كه مي دانستي شب منتظر توست

با برکت وجودت ، عرش خدا را به لرزه درآوردی . با کوچ تو من فهمیدم که باغبان هراسان شده از داشتن گلی زیباتر از خود ، آری با کوچت خنجری که از دیرزمان در سینه ام کاشته بودند ، بیرون کشیدند ، و حالا حس می کنم درد زندگی بی تو و آرامش نزدیک شدن مرگ را

تنفس در چهار راه

لحظه ای که زندگی مان از نفس می افتد ، او حرکت می کند ، مانند نفسی از روی ناخوشی

چراغ سبز ، ثانیه شمار بی قرار ، تمام سهمی است که از زندگی می برد

در آینه به خود می نگری و پی مدفنی می گردی که چشمان پر از سوالش را دفن کنی

از چه فرار می کنی ؟ نگاهش ، همان چشمهایی است که به آینه نگریسته

ضرباهنگ انگشهایی که با هم غریبه اند به روی شیشه ، تو را از سمفونی عشق به کوبه های پوچ زندگی فرا می خواند ، به تحمل جبری احمقانه

شیشه را پایین میدهی

{خانم ، آقا ، یه شاخه اش هزار تومنه}

از چه فرار می کنی؟

به آینه نباید نگریست

معرفی کتاب

پشت به آفتاب تابان
رو به کوه گران
می تراشد
سایه ی خاموش خویش را
انسان


شعر فوق از کتاب نامه های بی تاریخ ، نوشته ی کمیل قاسمی است

نمایشگاه بین المللی کتاب

شبستان راهرو ۱۲

غرفه ۵