دیریست در پرسه ای پی خود می گردم
آری هنوز اسیر افکار عبثی هستم که تو رویاندی
از پس همه بی حوصله گی هایم زندگی را می گذرانم تا روزی از این مخمصه بگریزم
کاش سایه ام چشم داشت، کاش آن بوفی که بر فراز رویای من نشسته، کور نبود...

ای صلح

عجیب نیست که تو را کنار قنداق های فلزی ببینم، وقتی قنداق های خونی زیر خروارها خاک مدفون شده اند.

چشم های تو ورای حقیقت من است. لبانم یارای طعم شیرنت نیست.
تقصیر من نیست، تا چشم باز کردم تو را دیدم.
در آغوشم گیر. با این فرزندان نیمه راهت نسبتی ندارم. دشمنی ها، دوستی ها، ترس ها، شوق ها، لحظه های پست، زمان بی مقدار، به شما خواهم خندید در آغوش مادرم.
در آغوشم گیر، آنسان که بیارامم