دیریست در پرسه ای پی خود می گردم
آری هنوز اسیر افکار عبثی هستم که تو رویاندی
از پس همه بی حوصله گی هایم زندگی را می گذرانم تا روزی از این مخمصه بگریزم
کاش سایه ام چشم داشت، کاش آن بوفی که بر فراز رویای من نشسته، کور نبود...