تنفس در چهار راه

لحظه ای که زندگی مان از نفس می افتد ، او حرکت می کند ، مانند نفسی از روی ناخوشی

چراغ سبز ، ثانیه شمار بی قرار ، تمام سهمی است که از زندگی می برد

در آینه به خود می نگری و پی مدفنی می گردی که چشمان پر از سوالش را دفن کنی

از چه فرار می کنی ؟ نگاهش ، همان چشمهایی است که به آینه نگریسته

ضرباهنگ انگشهایی که با هم غریبه اند به روی شیشه ، تو را از سمفونی عشق به کوبه های پوچ زندگی فرا می خواند ، به تحمل جبری احمقانه

شیشه را پایین میدهی

{خانم ، آقا ، یه شاخه اش هزار تومنه}

از چه فرار می کنی؟

به آینه نباید نگریست